Ik ben nog steeds bang

Je hoofd zit vol. Maar niemand die het ziet. Je lacht op het juiste moment. Je reageert op appjes. Je zegt “gaat goed hoor” en je klinkt overtuigend. Zo overtuigend dat je jezelf bijna gelooft. Bijna.

Overdag functioneer je. ‘s Nachts lig je wakker. En ergens onder al die druk, onder al dat presteren, blijft die ene vraag: ben ik eigenlijk wel oké? En dan komt de vraag die misschien nog meer pijn doet: waarom wordt het niet beter als ik ervoor bid? Vertrouw ik te weinig? Is mijn geloof gewoon te klein? Is er iets mis met mij?

Vliegreis

Een jaar geleden ging ik met mijn drie dochters voor het eerst vliegen. En geloof me: ze dachten dat het een missie naar Mars was. Wekenlang kreeg ik bij het slapengaan een spervuur aan vragen. Knus onder de dekens, nachtlampje aan, omringd door knuffels en een verdwaalde Donald Duck. “Papa, gaat het vliegtuig héél hard omhoog?” “Kan het vliegtuig op zijn kop vliegen?!”

Ik gaf overal geduldig antwoord op. En natuurlijk kwam ik met dé oplossing: ik zou tussen hen in zitten. Handjes vasthouden. Alles uitleggen. De opluchting op hun gezichtjes was goud waard. In mijn hoofd zag het eruit als een film: ik, rustig en sterk. Twee meisjes tegen me aan. Zacht licht, dramatische muziek. Vader van het jaar.

De realiteit? Tja, dat was een ander verhaal. Ik zat daar. Handjes in mijn handen. Klaar voor mijn heroïsche moment. Ik keek mijn jongste dochter aan. Grote blauwe ogen, onzeker, gespannen. De ogen van het meisje van wie ik zoveel houd. Alles in mij wilde maar een ding: dat ze zich veilig zou voelen. Ik kneep zacht in haar hand en zei met mijn allerzachtste vaderstem: “Wees maar niet bang, lieverd. Ik ben bij je. Alles komt goed.”

Filmwaardig, dacht ik. Dit is het moment waarop het muziekje zou beginnen. Slow motion, tranen in haar ogen. Vertrouwen, rust, opluchting, liefde. Hollywood, bel me. Maar wat deed ze? Ze keek me aan, bloedserieus. En zei: “Ik ben nog steeds bang.” Alsof ze zei: “Pap, je speech krijgt een 8. Maar het werkt niet.” Het werkt niet…

Gods aanwezigheid

En daar zat ik dan. Met mijn zweethanden en mijn goede bedoelingen. Maar weet je wat me pas later raakte? Ze zei: “Ik ben nog steeds bang.” Maar ze zei het… tegen mij. Ze voelde zich veilig genoeg om haar echte gevoel met mij te delen. Ze koos ervoor om bang te zijn bij mij. En daar zit iets in wat ik bijna had gemist. Misschien was dat juist het bewijs dat het wél werkte. Niet omdat haar angst weg was. Maar omdat ze zich veilig genoeg voelde om eerlijk te zijn. Ik dacht dat ik de fix-it dad moest zijn. De held met de perfecte woorden. Maar wat ze nodig had was geen speech. Wat ze nodig had was aanwezigheid. Iemand die haar hand vasthield. Die niet wegvluchtte van haar angst.

En dat is precies wat God bij jou doet. God begint niet met een oplossing. God biedt je niet allereerst een leven zonder strijd aan. Hij biedt je zichzelf aan. Dat klinkt kleiner dan een oplossing. Maar het is dieper. Want een oplossing verandert je situatie. De aanwezigheid van God verandert wie jij bent in je situatie. En dat is waar herstel begint.

Eerlijk

Er is niets mis met je als je soms niet oké bent. De Bijbel is daar verrassend eerlijk over. Mensen van God zijn geen robots. Elia had net het grootste wonder van zijn leven meegemaakt en stortte in. Rende weg. Wilde dood. David, de man naar Gods hart, schreef psalmen vanuit plekken zo donker dat je ze bijna niet kunt lezen. En dan Jezus. Hij viel overweldigd door angst op zijn knieën in Getsemane. Hij zweette bloed. En Hij bad: “Vader, laat deze beker aan Mij voorbijgaan.” De Zoon van God vroeg om een uitweg…

Als Elia mocht instorten, als David mocht schreeuwen, als de Zoon van God eerlijk mocht zijn over zijn angst… waarom denk jij dan dat jij het niet mag? Je bent niet geestelijk mislukt omdat je worstelt. Je bent niet zwak omdat je moe bent. Je bent niet ver van God omdat je hart op hol slaat. Je bent gewoon moe. Moe van veel te lang sterk proberen te zijn. Laat dit het moment zijn waarop je stopt met doen alsof.

Zoek hulp. Praat. Bid. Neem rust. Ga naar een therapeut, een jeugdleider, een voorganger. Misschien verandert niet alles vandaag. Maar besef: je bent niet omsingeld door je problemen. Je bent omsingeld door je Vader. Hij zit naast je. Midden in je chaos. En Hij fluistert: “Wees niet bang. Ik ben bij je.” En jij mag terug fluisteren: “Ik ben nog steeds bang.” En dat is geen zwakte. Dat is het eerlijkste gebed dat je ooit hebt gebeden. En als jij eerlijk wordt, gaat God aan het werk. Hij gaat nergens heen. En dit moment is niet het einde van je verhaal. Het is het begin.

Jonathan Pellegrom is vader van drie dochters, jongerenwerker, spreker, leider van de Mental Health Movement en auteur van onder andere het boek Fearless.