Tongentaal als Bijbels verschijnsel: wat is het?

Binnen de kerk wordt al vele jaren gesproken over tongentaal. Sommigen beschouwen het als een onmisbaar onderdeel van het werk van de Heilige Geest, terwijl anderen er vragen bij hebben of er zelfs afstand van nemen. In een serie van drie artikelen willen we deze en de volgende maanden stil staan bij wat de Bijbel zegt over tongentaal.

Als het gaat om tongentaal is het belangrijk dat we ons niet laten leiden door tradities of persoonlijke ervaringen, maar dat we volgen wat de Bijbel, Gods Woord, hierover zegt. Tongentaal is geen verschijnsel dat door mensen is uitgevonden. Het behoort tot de geestelijke werkelijkheid die God aan zijn gemeente heeft gegeven. Wie hierover nadenkt, doet er goed aan om met eerbied en openheid naar Gods Woord te luisteren.

Pinksteren

De eerste keer dat de Bijbel uitvoerig over spreken in andere talen spreekt, is op de dag van Pinksteren. Nadat de Heilige Geest was uitgestort, begonnen de discipelen te spreken in andere talen, zoals de Geest hun gaf uit te spreken (Handelingen 2:4). Joden uit verschillende landen hoorden de grote daden van God verkondigen in hun eigen taal. Ook later in het boek Handelingen wordt tongentaal genoemd. In het huis van Cornelius ontvingen de gelovigen uit de heidenen de Heilige Geest en spraken zij in talen en maakten zij God groot (Handelingen 10:44-46). In Efeze ontvingen de discipelen de Heilige Geest en spraken zij in talen en profeteerden zij (Handelingen 19:6).

Daarnaast behandelt de apostel Paulus het onderwerp uitvoerig in 1 Korinthe 12 tot 14. Daaruit blijkt dat tongentaal deel uitmaakt van de geestelijke gaven die de Heilige Geest aan de gemeente schenkt. Het is opvallend dat tongentaal in het Nieuwe Testament nauw verbonden is met het werk van de Heilige Geest. Op de pinksterdag stond niet de ervaring zelf centraal, maar de vervulling van Gods belofte. De Vader had beloofd zijn Geest uit te storten, en de komst van de Heilige Geest vormde het begin van een nieuwe fase in Gods handelen met zijn gemeente.

Tongentaal moet daarom niet los worden gezien van de persoon en het werk van de Heilige Geest. Het is geen op zichzelf staand verschijnsel, maar maakt deel uit van het bredere werk waardoor God zijn volk toerust, versterkt en opbouwt.

Wat is tongentaal?

Tongentaal is spreken onder de inspiratie van de Heilige Geest in woorden die niet door het natuurlijke verstand worden voortgebracht. Paulus schrijft: Want wie in een taal spreekt, spreekt niet tot mensen maar tot God; niemand begrijpt hem, want door de Geest spreekt hij verborgenheden (1 Korinthe 14:2).

Tongentaal kent volgens de Bijbel verschillende functies. Zij kan een uiting zijn van gebed, aanbidding en lofprijzing tot God, maar kan in de gemeente, wanneer er uitleg wordt gegeven, eveneens een boodschap bevatten die tot stichting, vermaning en vertroosting van de gelovigen dient. Daarom behoort de gave van tongentaal steeds te worden verstaan binnen het bredere werk van de Heilige Geest.

Paulus zegt verder: Wie in een taal spreekt, bouwt zichzelf op (1 Korinthe 14:4). Daarmee bedoelt hij niet dat een gelovige zichzelf verheft, maar dat zijn innerlijke leven wordt versterkt en opgebouwd.

Werk van de Heilige Geest

Tongentaal is geen menselijke prestatie. Niemand kan zichzelf een geestelijke gave geven. Zoals alle gaven van de Geest wordt ook deze gave door God geschonken. Paulus leert dat een en dezelfde Geest al deze dingen werkt en aan ieder afzonderlijk uitdeelt zoals Hij wil (1 Korinthe 12:11). Daarom behoort tongentaal niet tot het terrein van menselijke verdienste of geestelijke superioriteit. Het is genade. De gave maakt iemand niet beter dan een ander. Het is de Heilige Geest die werkt, en alle eer komt God toe.

Uit Gods Woord blijkt dat er verschillende aspecten van tongentaal zijn. Op de pinksterdag werden bestaande talen gesproken die door de aanwezigen werden verstaan. In 1 Korinthe 14 spreekt Paulus echter ook over talen die niet door mensen worden begrepen en die uitleg nodig hebben. Daarom moeten we voorzichtig zijn om alle uitingen van tongentaal op precies dezelfde wijze te verklaren. De Bijbel laat zien dat de Heilige Geest op verschillende manieren kan werken.

De plaats van tongentaal

De apostel Paulus besteedt drie volledige hoofdstukken aan de geestelijke gaven. Dat alleen al laat zien dat dit onderwerp voor de gemeente van belang is. Tegelijkertijd plaatst hij de gaven steeds in het kader van liefde, nederigheid en onderlinge opbouw. Geestelijke gaven zijn geen doel op zichzelf, maar middelen waardoor God zijn gemeente wil dienen en versterken.

Tongentaal vormt daarom slechts één onderdeel van het rijke werk van de Heilige Geest. Zoals het lichaam vele leden heeft met verschillende functies, zo schenkt God ook verschillende gaven aan zijn kinderen. Geen enkele gave mag worden overschat, maar ook geen enkele gave mag worden veracht.

Gaven en vrucht

Het is belangrijk onderscheid te maken tussen de gaven van de Geest en de vrucht van de Geest. De vrucht van de Geest heeft betrekking op het karakter van de gelovige en openbaart zich in liefde, blijdschap, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, geloof, zachtmoedigheid en zelfbeheersing.

De gaven van de Geest hebben betrekking op de bediening en de opbouw van de gemeente. Beide zijn afkomstig van dezelfde Heilige Geest en behoren elkaar aan te vullen. Iemand kan geestelijke gaven bezitten, maar zonder liefde en geestelijke volwassenheid missen deze hun doel. Het is daarom veelzeggend dat Paulus tussen zijn onderwijs over de geestelijke gaven het beroemde hoofdstuk over de liefde plaatst. Zonder liefde verliezen zelfs de grootste geestelijke ervaringen hun betekenis.

Geen reden voor angst

Door de eeuwen heen hebben sommige gelovigen met terughoudendheid naar tongentaal gekeken. Soms is dat veroorzaakt door misbruik of door on-Bijbelse excessen. Toch mag verkeerd gebruik ons niet beroven van wat God aan zijn gemeente heeft gegeven.

Paulus kende de problemen in Korinthe, maar hij verbood het spreken in talen niet. Integendeel, hij schreef: Verhinder het spreken in talen niet (1 Korinthe 14:39). Tegelijkertijd benadrukte hij dat alles op een waardige en ordelijke manier moet gebeuren. Waar Gods Geest werkt, behoren waarheid, liefde en orde altijd samen te gaan.

Geen verdeeldheid

Door de geschiedenis heen hebben oprechte christenen verschillend gedacht over tongentaal. Toch mag dit onderwerp nooit aanleiding geven tot verdeeldheid. Gelovigen die de gave beoefenen, behoren anderen niet te veroordelen, en gelovigen die daar terughoudend tegenover staan, behoren evenmin neer te zien op degenen die deze gave hebben ontvangen. Onze eenheid berust niet op een bepaalde geestelijke ervaring, maar op de persoon van Jezus Christus. Hij is het middelpunt van het christelijk geloof en het doel van het werk van de Heilige Geest.

Tongentaal is een Bijbels verschijnsel dat voortkomt uit het werk van de Heilige Geest. Zij dient met eerbied en orde te worden beoefend en moet altijd worden geplaatst binnen het geheel van Gods handelen met zijn gemeente. De Bijbel roept ons niet op om bang te zijn voor de gaven van de Geest, maar om alles te toetsen en vast te houden aan wat goed is.

In het volgende artikel staan we stil bij de bediening van tongentaal en uitleg in de gemeente en onderzoeken we welke richtlijnen Gods Woord daarvoor geeft.

Lourens du Plessis